زگیل های تناسلی

زگیل های تناسلی و راههای انتقال ، تشخیص و درمان آنها

زگیل تناسلی یکی از بیماریهای مقاربتی بسیار مسری است که در صورت ابتلا به آن، درمان آن باید مد نظر قرار گیرد. عامل این بیماری نوعی ویروس به نام ویروس پاپیلوم انسانی  human papillomavirus است که به اختصار HPV نامیده می شود.این ویروس انواع متعددی دارد که انواع 6 و 11 آن در ایجاد زگیل تناسلی و انواع 16 و 18 با سرطان دهانه رحم و واژن و مقعد مرتبط هستند.این بیماری هم مردان و هم زنان را مبتلا می سازد.

علائم ابتلای به زگیل تناسلی چیست؟
این زگیل ها ظاهری مانند زگیل های سایر نواحی بدن دارند و به صورت منفرد یا خوشه ای در نواحی تناسلی  ممکن است مشاهده شوند.علاوه بر نواحی خارجی دستگاه تناسلی ممکن است در سرویکس (گردن رحم) ،داخل واژن، مجرای ادراری، اطراف مقعد و سایر سطوح مخاطی دستگاه تناسلی نیز ایجاد شود.

آیا زگیل تناسلی درمان دارد؟
زگیلهایی که بزرگ و قابل مشاهده باشند را می توان با درمان دارویی(محلولهای مخصوص از بین بردن زگیل) یا درمانهای جراحی ( فریز کردن یاکرایوتراپی و الکتروکوتر) برداشت. داروی ضد ویروسی خوراکی موثری هم برای ویروس عامل این زگیل ها وجود ندارد.

آیا این زگیل ها فقط از نظر ظاهری مشکل ایجاد می کنند یا خطر دیگری هم دارند؟
خطر اصلی ویروس
HPV  نقش مهمی است که در ایجاد سرطانهای گردن رحم و واژن و مقعد دارند. بیش از 90 درصد سرطانهای دهانه رحم و بیش از 80 درصد سرطانهای مقعد و 60 درصد سرطانهای واژن در اثر ابتلا به انواع 16 و 18 ویروس پاپیلوم انسانی است.برخی از موارد سرطان آلت در مردان و سرطان فرج در خانمها و سرطان دهان در هر دو جنس نیز با این ویروس ارتباط دارند.بنابراین مشکل ظاهری این زگیلها مشکل مهمی محسوب نمی شود و خطر عمدۀ ابتلا به این بیماری،ارتباط قوی آن با ایجاد سرطان به ویژه در خانمها است.

آیا روشی برای پیشگیری از ابتلا به زگیل تناسلی وجود دارد؟
همانطور که گفته شد ،این ویروس از طریق تماس جنسی منتقل می شود و یکی از مسری ترین بیماریهای مقاربتی است به طوری که فقط با یک بار تماس جنسی فرد سالم با فرد آلوده،احتمال انتقال آن حدود 60 درصد است.بنابراین مهمترین راه پیشگیری ،پرهیز از تماس جنسی خارج از چارچوب خانواده است.متاسفانه برخی از افراد در تماسهای جنسی غیر متعارف قبل از ازدواج یا پس از ازدواج به این بیماری دچار شده  و ویروس را به همسر خود منتقل می سازند و او را در معرض ابتلا به سرطان قرار می دهند.استفاده از کاندوم در تماسهای جنسی می تواند تا حد زیادی از ابتلا جلوگیری کند ولی نه به طور کامل و صد درصد. البته لازم به ذکر است ، درصد کمی از موارد نیز می توانند از طریق وسایل مشترک به این بیماری مبتلا شوند و ارتباط جنسی تنها راه انتقال نیست.

آیا این بیماری واکسن دارد؟

خوشبختانه امروزه واکسن های موثری علیه این ویروس ساخته شده و واکسناسیون علیه این ویروس در برخی کشورها اجباری شده است. دو نوع واکسن برای این بیماری وجود دارد.اولی «گارداسیل » که علیه انواع  6و11و16و18   ویروس پاپیلوم انسانی موثر است و هم در اقایان و هم در خانمها کاربرد دارد و دیگری واکسن « سرواریکس » که علیه انواع 16و 18 ویروس موثر است و فقط در خانمها استفاده می شود.چون خطر ایجاد سرطان توسط این ویروس بیشتر در خانمهاست و در مردان به ندرت باعث بدخیمی می شود. تاکید بر واکسیناسیون خانمها بیشتراست.این واکسن ها وقتی موثرترند که قبل از اولین تماس فرد با ویروس HPV تزریق شده باشند. بنابراین در امریکا و اروپا توصیه می شود که تمام دختران قبل از سن شروع فعالیت جنسی یعنی در 11 تا 12 سالگی علیه این بیماری واکسینه شوند.ولی اگر خانمی در این سنین واکسینه نشده یا واکسیناسیون را به طورکامل انجام نداده باشد تا 30 سالگی بازهم می تواند این کار را انجام دهد و از این واکسن سود خواهد برد البته نه به اندازۀ وقتی که در سنین پایین تر انجام شده باشد.

چرا در کشور ما این کار واکسنها اجباری نیستند؟
یکی اینکه هنوز خطر این بیماری به طور جدی احساس نشده است.مبتلایان به این بیماری،به خاطر ماهیت آن وهمچنین به علت محل ضایعات که در نواحی تناسلی است،بیماری خود را پنهان کرده و از رفتن نزد پزشک طفره می روند.به همین است که آمار دقیقی از شیوع این بیماری وجود ندارد .دلیل دوم گرانی واکسن است ، در حال حاضریک دوره واکسناسیون علیه ویروس پاپیلوما شامل سه تزریق است، حدود یک میلیون تومان هزینه دارد.


زمان انتشار: سه شنبه 03 شهريور 1394 (7 سال قبل)
تعداد بازدید: ۳۴۷۱

شرکت طراحی وب سایت پدروسافت
تمام حقوق وب سایت متعلق به انجمن متخصصین پوست استان البرز می باشد